ജാതി പറയിപ്പിക്കാനായി ഒരു ജീവത്യാഗം ...

എൻറെ പൊന്നു നൗഷാദെ ... എന്തിനു ഈ കടും കൈ ചെയ്തു? 

വിവര ദോഷികളെ  കൊണ്ട് ജാതിയും മതവും പറയിപ്പിക്കാനോ ? അതും "ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്" എന്ന് നമ്മെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ച ശ്രീനാരായണഗുരുവിൻറെ പിന്തുടർച്ചക്കാർ എന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെടുന്നവരെകൊണ്ട്. അതിനെ താങ്ങി പിടിക്കാൻ കുറെ കാവിമുണ്ടെടുത്ത ആളുകളും .

ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽപ്പോലും കാണാത്ത , നേരിട്ട് ഒരുപരിചയവും ഇല്ലാത്ത , അതും രണ്ടു 'അന്യസംസ്ഥാന' സഹോദരതൊഴിലാളികളെ രക്ഷപെടുത്താനായി. ഒരു സംശയം മാത്രം ബാക്കി....

ആ മരണത്തിന്റെ കുഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനു മുൻപ്  ആ സഹോദരന്മാരുടെ ദേശവും, ഭാഷയും, മതവും, ജാതിയും നിങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നോ? ഉണ്ടാവില്ല. എനിക്കുറപ്പാണ്. കാരണം അത് ചോദിയ്ക്കാൻ മാത്രം ഉള്ള കരളുറപ്പ് നമ്മളെ പോലെയുള്ള മണ്ടന്മാർക്കു ഇല്ല എന്നതു  തന്നെ.

സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ച് തനിക്കു ഇതുവരെ പരിചയമില്ലാത്ത രണ്ടാൾക്കാരെ രക്ഷപെടുത്താൻ തുനിഞ്ഞിറങ്ങി അവസാനം സ്വന്തം ജീവൻ  ത്യാഗം  ചെയ്യേണ്ടി വന്ന എന്റെ പൊന്ന്  നൌഷാദ്, നിങ്ങളോ അതോ നിങ്ങളുടെ മരണം മതത്തിന്റെ പേരില് ആഘോഷമാക്കിയ ഞങ്ങളോ വിഡ്ഢികൾ?

എന്തായാലും ഒന്ന് തറപ്പിച്ചു പറയാം....ജാതിയും മതവും പറയിപ്പിക്കാനായി വേണ്ടിയിരുന്നില്ല നിങ്ങളുടെ മരണം അല്ല ജീവത്യാഗം. 

നൌഷാദ് നിങ്ങൾ മരിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല!!!

ആ കുഴിയിൽ നിങ്ങൾ ശ്വസിച്ച വിഷപ്പുകയേക്കാൾ വലിയ വിഷമാണ് ഇവിടെ വളർന്നു വരുന്ന വർഗീയ ചിന്തകൾ. അതിന്റെ പേരിൽ നിങ്ങളുടെ മരണം വികലമാക്കിയ ഞങ്ങളോട് താങ്കളുടെ ആത്മാവ് ക്ഷമിക്കട്ടെ....

മാപ്പ്...ഒരായിരം മാപ്പ്.

നിങ്ങളെയും നിങ്ങളെ കുടുംബത്തെയും   വേദനിപ്പിച്ച ഓരോരുത്തരുടെയും പേരിൽ.   

സമൂഹമേ ഉണരുക ... കണ്ണ് തുറക്കുക. കുറച്ചു വെളിച്ചം കയറട്ടെ !

 ആമിർ ഖാൻ , എ. ആർ. റഹ്മാൻ, ഷാരുഖ് ഖാൻ ഇവരൊക്കെയാണല്ലോ ഇപ്പോഴത്തെ സംസാര വിഷയങ്ങൾ.

ഞാൻ ഒന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ?

ഇവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രമെങ്ങിനെ ഇത്ര വിവാദമുണ്ടായത്? അത് തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവല്ലേ അവർ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന്. 

മാസങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് ശ്രീമാൻ L.K. അദ്വാനി ഇതേ 'അസഹിഷ്ണുത' യെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ,  ഇപ്പോൾ വാ തോരാതെ തെറി വിളിക്കുന്ന പൗരന്മാരെ ആരെയും കണ്ടില്ലല്ലോ . അപ്പോഴെന്തേ നിങ്ങളുടെ നാവിറങ്ങിപോയോ? അതോ...മുകളിൽ നിന്നും ഓർഡർ വന്നോ? അത് ഏറ്റെടുക്കേണ്ട  എന്നും പറഞ്ഞ്...

നിങ്ങൾ എത്രയൊക്കെ ഉറഞ്ഞു തുള്ളിയാലും   ഓരോ ദിവസം കഴിയുമ്പോഴും മതപരമായ അസഹിഷ്ണുതയെ കുറിച്ച് പുതിയ പുതിയ പ്രസ്താവനകൾ വരുന്നതും ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ അതിനെ പിന്താങ്ങുന്നതും അതിലും വലിയ ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ അതിനെ എതിർക്കുന്നതും ഈ പറയുന്ന 'അസഹിഷ്ണുത' ഇവിടെ ഈ ഇന്ത്യയിൽ വളർന്നു വരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ് . 

മതത്തിന്റെ പേരിൽ അസഹിഷ്ണുത വളർത്തുന്നവർ മനസ്സിലാക്കുക.  നിങ്ങൾ എതിർക്കുന്നത് മതത്തെയല്ല . ദൈവത്തെയാണ്. ഒന്നറിയുക. ജീവിതത്തിൽ വല്ലാതെ ഓടി തളർന്നു ദുർബലരാകുമ്പോൾ മനുഷ്യന്  ആശ്വാസം തേടാൻ ദൈവത്തോളം പോന്ന മറ്റൊന്നുമില്ല. ഈ സമൂഹത്തിൽ, ജീവിതത്തിന്റെ നെട്ടോട്ട പാച്ചിലിനിടയിൽ, വല്ലാതെ ഒറ്റപെട്ടു പോകുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ഉണ്ട് എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നത് 'എനിക്ക് ദൈവമുണ്ട്' എന്ന ചിന്തയാണ്. ആ ദൈവത്തെ നിങ്ങളെ എന്ത് പേരിട്ടും വിളിച്ചോളൂ. പക്ഷെ അതാണ്‌ സത്യം. അതാണ്‌ ആ വികാരം. അത് ശരിക്കും ഉള്കൊണ്ടിട്ടുള്ള ആർക്കും ആ ദൈവത്തിന്റെ പേരിൽ അക്രമം നടത്താനോ അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ  പേരിൽ ഒരാളെയോ ഒരു സമൂഹത്തിനെയോ അടച്ചാക്ഷേപിക്കാനോ കഴിയില്ല.

വിശ്വാസം ഓരോരുത്തരുടെയും വ്യക്തിപരമായ കാര്യമാണ്. എല്ലാ മതങ്ങളും, വിശ്വാസങ്ങളും, ജാതിയും, ഭാഷയും, സംസ്കാരവും തുല്യമായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്നും ആദരിക്കപ്പെടണമെന്നും  കരുതുന്നിടത്താണ് ഭാരതത്തിന്റെ  സഹിഷ്ണുത പൂർത്തിയാക്കപ്പെടുന്നത്.

 സമൂഹമേ ഉണരുക ... കണ്ണ് തുറക്കുക. കുറച്ചു വെളിച്ചം കയറട്ടെ !

----

Prime Minister of India Vs. Chief Minister of Kerala ::: Present & Future

This is actually from my debate in a Social Networking site. The debate was on the comment said by Rahul Gandhi during his election campaign in Kerala about the age of Kerala CM. (http://www.asianage.com/india/rahul-kerala-you-want-93-yr-old-cm-660)

In the debate somebody commented that PM couldn't even win in a self government election and he is almost similar age of CM of Kerala.


My Views :: 

Winning in a panchayath election is not a criteria especially when it come to a position like Prime Minister. Yes of course, he is leading a country where 121 crores of people are staying. In spite of this he should be educated with good sound of knowledge in Finance, Law, Environment, Foreign Affairs, Politics ; should have well manners, a professional, a good visionary, a good negotiator, honesty & integrity, truthfulness, ability to understand the people, a good motivator, a good decision maker etc.. Because he is the man who represents the whole country.

Dr Manmohan Singh, Prime Minister of India, since 2004, is one of the most honored Statesmen in the globe. He is known for his integrity, honesty, knowledge and intelligence in economic and financial matters.

Just see his Academic Qualifications :

1. Placed in first position in BA (Hons), Economics, Panjab University, Chandigarh, 1952

2. Placed in first position in MA (Economics), Panjab University, Chandigarh, 1954

3. Wright's Prize for distinguished performance at St John's College, Cambridge, 1955 and 1957

4. Wrenbury scholar, University of Cambridge, 1957;

5. DPhil (Oxford), DLitt (Honoris Causa); PhD thesis on India's export competitiveness

You count the above said factors in terms for our CM or CM candidates ( in LDF & UDF). How many of them are coming at least near 80%? I am sure not our present CM.

As I said earlier our CM was just a man who do not have any right to express in all aspect and by all means. Either he himself or his party stopped being a good CM. But end of the day the man who led the state for the last 5 years is responsible for anything and everything. During the announcement of candidates CM himself claimed that he became an old man and not possible to win one more election ( the story behind is still kept secret ). 

You can't blame Rahul Gandhi for this. Because he said the truth which our CM admitted before few days. 

Rahul Gandhi is a very prospective & deserving candidate to become the future Prime Minister of India. He is young, talented, got the right personality and lineage to represent our country in the world's foremost councils. Being a young blood he must be emerging with new ideas.

His past is not the question. The relevant question is what is he today at present. He is the man who influence the budding youngsters within the party to jointly rise beyond any barriers to deliver the country from poverty and communal forces. 

Yes, he still in the learning stage and that the reason he refused to accept any cabinet positions. Good sign is that he himself aware about what is he. He need to gain experience in life, politics, in statesmanship, leadership, and so many other things and has to climb many steps to aspire for top slots in Governance. I hope he knows it better than anyone else. He has a long way to go and I believe he will take any charge in cabinet once after having much experience in politics.

You agree or not Rahul Gandhi will be our next PM. Definitely he will lead this democratic country tomorrow.

The Glorious 30 years of my life.

ഇന്ന് 2010 December 10. എന്റെ ജന്മം ഈ ഭൂമിയില്‍ നിറവേറ്റപെട്ടിട്ടു ഇന്നേക്ക്‌ 30  ആണ്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സൂര്യന്റെ പകല്‍വെളിച്ചവും ചന്ദ്രന്റെ നിലാവെളിച്ചവും എന്റെ കണ്ണിലൂടെ ഞാന്‍ കാണാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇന്നേക്ക് 30 വര്‍ഷങ്ങളാകുന്നു.

30 years ......  The Glorious 30 years of my life. 

സ്നേഹവും കാരുണ്യവും ദയയും ദേഷ്യവും വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും വിരഹവും എല്ലാം ഇടകലര്‍ന്നനുഭവിക്കേണ്ടിവന്ന മുപ്പതു സംവത്സരങ്ങള്‍. 

ഒരുപാടു പേരോട് നന്ദിയുണ്ട്. പറയാനും പ്രകടിപ്പിക്കാനും ഇനിയും എനിക്കൊരു അവസരം വരും എന്ന് കരുതി മനപ്പൂര്‍വം ഞാന്‍ മാറ്റിവെക്കുന്നു. പക്ഷെ പറയാതിരിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത കുറെ പേരുണ്ട്. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സ്നേഹനിധികളായ മമ്മിയും പപ്പയും, എന്റെ സ്വന്തം സഹോദരി, സഹോദരിയുടെ കുടുംബം, എന്റെ മറ്റു കുടുംബാംഗങ്ങള്‍, എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍. എല്ലാറ്റിനും ഉപരിയായി എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സ്നേഹനിധിയായ ഭാര്യ , പിന്നെ എന്റെ സ്വന്തം മിയകുട്ടി. 

It feels weird to say that "I'm 30 years old". It's a good feeling ..even though... it is just an interval period of my life. Well, so far I'm very pleased with where I am at the moment and the direction I'm currently headed in. 

കഴിഞ്ഞ 30 വര്‍ഷങ്ങളിലെ എന്റെ നേട്ടങ്ങളിലെക്കും കോട്ടങ്ങളിലെക്കും തിരിഞ്ഞുനോക്കി സ്വയം ഒരു ചോദ്യം ചോദിയ്ക്കാന്‍ ഞാന്‍ തുനിയുന്നു. "ഇനി എവിടേക്ക്?"

അനന്തമായ എന്റെ പ്രതീക്ഷകളെ വഴിമാറ്റികൊണ്ട്,  എനിക്ക് മുമ്പില്‍ ഒരു മറ തീര്‍ത്തു കാലം കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ , കൈവിട്ടു പോയ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കും ഇനി ഒരു പ്രസക്തിയും ഇല്ലെന്നു  വേദനയോടെ ഞാനറിയുന്നു.  

 

ഇലകള്‍ കൊഴിഞ്ഞ മരത്തിലെ ചില്ലകളിലേക്ക്‌ നോക്കി,  ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന വസന്തകാലത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളുമായി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ ഞാനും എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ തളിരിടാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന പുതിയ നാമ്പുകളെ തേടി പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു.  പലപ്പോഴും എന്റെ വാക്കുകളെ , എന്റെ ചെയ്തികളെ എനിക്കുപോലും അറിയാത്ത അര്‍ത്ഥതലങ്ങളിലെത്തിച്ച കാലം നാളെ എന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കും സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും ഒരു പുതിയ വ്യാഖ്യാനം നല്കിയേക്കാം.

ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും ദുര്‍ഘടമായ സമയത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോഴാണ് ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്നത്‌. ഇങ്ങനെയുള്ള തിരിച്ചറിവിന് വേണ്ടിയാണോ ദൈവം മനുഷ്യനെ ഓരോ വ്യത്യസ്ത ജീവിതാവസ്ഥകളിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് എന്ന് പോലും ഞാന്‍ സംശയിക്കുന്നു.

ഇത്തരത്തിലുള്ള തിരിച്ചറിവുകളില്‍ നിന്നാണ് സ്വന്തം കഴിവുകളും കഴിവുകേടുകളും പരിമിതികളും എല്ലാറ്റിലും ഉപരിയായി  സ്വന്തം നന്മയും ഓരോരുത്തരും മനസ്സിലാക്കുന്നത്‌. അവനവന്റെ ദൌര്‍ഭല്യങ്ങളെ കഴിവുകളാക്കി മാറ്റുകയും, പരിമിതികളെ തുടച്ചു നീക്കി പുറത്തു ചാടുകയും ഒപ്പം തനിക്കു ഉള്ള കഴിവുകളെ ശക്തിയാക്കി മാറ്റുകയും  ചെയ്യുമ്പോഴാണ് നാം ഓരോരുത്തരും ജീവിതവിജയത്തിന്റെ പടവുകള്‍ കയറുന്നത്.

വിജയത്തിന്റെ ഓരോ പടി കയറുമ്പോഴും മറ്റാരേക്കാളും മുമ്പേ സ്വയം അഭിനന്ദിക്കാന്‍ നാം ഓരോരുത്തരും പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ തെറ്റ് സംഭവിച്ചാല്‍ എത്രയും പെട്ടെന്ന് അത് തിരുത്തി സ്വയം വിമര്‍ശനത്തിനും നാം തയ്യാറാവണം. ഇതും വിജയത്തിലേക്കുള്ള ഒരു ചൂണ്ടുപലകയാണ്. 

ഇതെല്ലാം വേണം. ഇല്ലെങ്ങില്‍ , ജീവിതം നമ്മെക്കാള്‍ വേഗത്തില്‍ മുമ്പോട്ടു പോകും. നാം പുറകിലും. 

Our thoughts and our life are our own assets. Success comes when we handle it smartly. 

സ്വപ്നകണ്ണാടി

സ്വപ്നം മനസ്സിലുള്ള അടങ്ങാത്ത മോഹങ്ങളുടെ കണ്ണാടിയാണെന്ന  സത്യം ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകള്‍, ഒരുപാട് മോഹങ്ങള്‍, ഒരുപാട് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഇവയെല്ലാം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു എന്‍റെ ജീവിതം. പക്ഷെ ഇടക്കെപ്പോഴോ കാലിടരിപോയോ എന്ന സംശയം മാത്രം ബാക്കി. മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കൊപ്പം  ഉയരുന്നതാണോ അതോ  നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും മോഹങ്ങള്‍ക്കും ഒപ്പം  ജീവിതം മാറ്റപെടുന്നതാണോ വിജയം നിര്‍ണയിക്കപെടുന്നത്? അറിയില്ല.... ഒരു പക്ഷെ ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം അറിയാമായിരുന്നെങ്ങില്‍ എനിക്കൊപ്പം നിങ്ങള്‍ക്കും കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തിലെ  കുറെ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളെ മാറ്റി എഴുതാമായിരുന്നേനെ...

ജീവിതത്തില്‍ വളരെ അധികം ആഗ്രഹിച്ചു, അതും സ്വന്തം പരിമിതികള്‍കുള്ളില്‍ നിന്ന് മാത്രം ..... എന്നാല്‍ അവയെല്ലാം എത്ര ചെറുതായിരുന്നു. വല്ലാതെ ദുഖിക്കുമ്പോള്‍ സ്വയം മനസ്സിനോട് പറയുമായിരുന്നു.....എല്ലാ കാലവും വേനലല്ലെന്നും ... എല്ലാ ക്കാലവും വസന്തമല്ലെന്നും....ആ സമയത്ത് തകര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളിക്കും ഒരു പകല്‍ നോവിന്‍റെ നൊമ്പരമുണ്ടായിരുന്നു... നഷ്ടങ്ങളുടെ, വിരഹത്തിന്‍റെ നൊമ്പരം.

പുരുഷനായി ജനിച്ചത്‌ കൊണ്ട് ഹൃദയം തകരുമ്പോള്‍ പോലും മനസ്സ് തുറന്നൊന്നു പൊട്ടികരയാന്‍  പോലും കഴിയുനില്ലല്ലോ. എല്ലാം വിങ്ങുന്ന ഹൃദയവുമായി ഓര്‍ക്കാന്‍ മാത്രം കഴിയുന്നു. പക്ഷെ കാലത്തിന്‍റെ നേരിയ മറകള്‍ക്ക് കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് സുതാര്യത നഷ്ട്ടപെട്ടിരിക്കുന്നു. 

എങ്കിലും നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളുടെ മിഴിനീരുമായി...നിറമണിഞ്ഞ ഒരു വസന്തത്തിനായി എന്‍റെ കാത്തിരിപ്പ്‌ തുടരുന്നു.. പ്രതീക്ഷയോടെ..  

എന്‍റെ എത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട മിയമോള്‍ക്ക്‌,

ഈ ഒരു posting നടത്താന്‍ അല്‍പ്പം വൈകിപ്പോയി എന്നറിയാം. മനപ്പൂര്‍വമല്ല. നീ എന്‍റെ ഒപ്പം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ.

ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ എഴുതുന്നതൊന്നും നിനക്ക് വായിക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്നറിയാം. പക്ഷെ അക്ഷരങ്ങള്‍ കൂട്ടി വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ നിനക്ക് എന്നെ വായിക്കാന്‍ കഴിയും.

നീയും ഞാനും ആരും അറിയാതെ നിനക്ക് ഒരു വയസ്സ് തികഞ്ഞു. Yes, You are One year old now ! Happy Birthday !!!

ഇന്ന് എന്‍റെയും ജിഷിയുടെയും ഒക്കെ ലോകം നീ മാത്രമാണ്. നിന്‍റെ കുസൃതികളും വികൃതികളും വാശിയും ഒക്കെയാണ് ഞങ്ങളുടെ സംസാര വിഷയം. നിന്‍റെ മമ്മയുടെ ജോലി ആവശ്യാര്‍ത്ഥം നീയും മമ്മയും എന്നില്‍ നിന്നും ഒരുപാട് അകലെയാണ്. ഒന്ന് ഓടി എത്താന്‍ പോലും മിനിമം 12 മണിക്കൂര്‍ വേണം. പക്ഷെ നിങ്ങളൊക്കെ എന്‍റെ ഒപ്പം ഉണ്ട്. എന്‍റെ മനസ്സില്‍ , എന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍. കണ്ണടച്ചാല്‍ മിയകുട്ടിയുടെ കളിയും ചിരിയും ഒക്കെയാണ് ഓര്‍മ വരിക. ഒരുപാട് അകലെയാണെങ്കിലും അടുത്തുണ്ട് ഞാന്‍ ....നിങ്ങളുടെ ഒക്കെ വളരെ അടുത്ത്.

മിയ, ഞാന്‍ ഇത് എഴുതുന്നത്‌ ഒരു കാര്യം ഓര്‍മപ്പെടുത്തുവാന്‍ വേണ്ടിയാണ്. നേരത്തെ പറഞ്ഞ പോലെ നീയും മമ്മയും ഒക്കെ മടികേരി എന്ന് പറയുന്ന സ്ഥലത്താണ് ജീവിക്കുന്നത്. നിന്‍റെ മമ്മക്ക് ആദ്യമായിട്ട് posting കിട്ടിയത് അവിടെയാണ്. അതുകൊണ്ട് നിന്നെ പരിപാലിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി മമ്മിയും ബിച്ചുമ്മയും മാറി മാറി നിങ്ങളോടൊപ്പം നില്‍ക്കുന്നു. ഇവിടെ പപ്പയും മാമനും ഒക്കെ ആ കാരണം കൊണ്ട് ഒറ്റക്കാണ്. ഇതെല്ലാം എനിക്കും മമ്മക്കും മിയകുട്ടിക്കും വേണ്ടിയാണ് അവര്‍ ഇതൊക്കെ സഹിക്കുന്നത്. ഞാനോ മമ്മയോ മിയക്കുട്ടിയോ ഇതൊന്നും മറക്കരുത്.

അവര്‍ നമ്മള്‍ക്ക് വേണ്ടി സഹിച്ചതെല്ലാം ഒരു കടമായിട്ട് എപ്പോഴും ബാക്കിനില്‍ക്കും....എത്രയൊക്കെ തിരിച്ചു കൊടുത്താലും അതൊന്നും അവര്‍ സഹിച്ച വേര്‍പാടിന് പകരമാവില്ല. അത് മറക്കരുത്.

മിയകുട്ടി വളര്‍ന്നു വലുതായി വല്യ കുട്ടി ആകുമ്പോഴും ഇന്ന് അവരോടു കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം അതുപോലെ ഉണ്ടാകണം. അവരെ ആരെയും ഒരു കാലത്തും , ഒരു കാരണവശാലും വിഷമിപ്പികരുത്. അവര്‍ക്ക് തിരികെ കൊടുക്കാന്‍ മിയകുട്ടിയുടെ കയ്യിലുള്ളത് അതാണ്‌.

വേഗത്തില്‍ വളരുന്ന ലോകത്തോടൊപ്പം വളര്‍ന്നോളൂ ....പക്ഷെ മാറുന്ന ചിന്താഗതിക്കനുസരിച്ച് നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തെയും മൂല്യങ്ങളെയും ധാര്‍മികതയെയും ഒന്നും കൈ വെടിയരുത്. നമ്മുടെ ഒപ്പം എപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്ന സ്വത്തു അതായിരിക്കണം.

എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട മിയക്കുട്ടിക്കു ഞാന്‍ എഴുതിയത് മനസ്സിലായെന്നു വിചാരിക്കുന്നു.

സ്നേഹത്തോടെ,

നിന്‍റെ സ്വന്തം ,

അബ്ബ.

Check this movie.........really touching

http://www.youtube.com/watch?v=nUaCU1fAYw4&feature=player_embedded

This video is extremely touching.
I was shocked when seen this film.

Every human born on this earth should know the pain of hunger and the food is everyone's need in daily basis.

But how many of us forgets to share this?
Question yourself and myself.
Each and every individuals are responsible for satisfying others hunger and save them.

One who reads this imagine yourself at their place definitely you will come forward to help.

I can and you can and everybody can. Its just simple if you just consider it important as YOU.

I have decided certain percentage of my income will go to those people who really need help.

The longer I live, the more I realize the impact of attitude on life.

Attitude, to me, is more important than facts. It is more important than the past, the education, the money, than circumstances, than failure, than successes, than what other people think or say or do. It is more important than appearance, giftedness or skill. It will make or break a company... a home... a society.

The remarkable thing is we have a choice everyday regarding the attitude we will embrace for that day.

We cannot change our past... we cannot change the fact that people will act in a certain way. We cannot change the inevitable. The only thing we can do is play on the one string we have, and that is our attitude.

I am convinced that life is 10% what happens to me and 90% of how I react to it. And so it is with everybody... we are in charge of our Attitudes.

A Beautiful Story of Care & Love - it touched my heart !!!

In order to renovate the house, someone in Japan tear open the wall. Japanese houses normally have a hollow space between the wooden walls.

When tearing down the walls, he found that there was a lizard stuck there because a nail from outside hammered into one of its feet. He sees this, feels pity and at the same time curious, as when he checked the nail, it was nailed 10 years ago when house was first built. What happened..?

The lizard has survived in such position for 10 years!!! In a dark wall partition for 10 years without moving, it is impossible and mind boggling. Then he wondered, how this lizard survived for 10 years without moving a single step - since its feet was nailed!

So he stopped his work and observed the lizard, what has it been doing and what it has been eating? Later, don't know from where appears another lizard, with food in its mouth... AHHH! He was stunned and touched deeply. For the lizard that was stuck by nail, another lizard has been feeding it for the past 10 years.

ജീവിതം എന്ന വാക്കിന്‍റെ രണ്ടു തലങ്ങളെ കുറിച്ച് മാത്രമേ നാം പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാരോള്ളൂ.

ജനനവും മരണവും.

പക്ഷെ അതിലൊക്കെ ഉപരിയായി ഇതിനു രണ്ടിനും ഇടയില്‍ ഉള്ള ഒരു അവസ്ഥയുണ്ട്.

ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അനുഭവങ്ങളും വേദനകളും സന്തോഷങ്ങളും അങ്ങിനെ ഒരുപാടൊരുപാട് വികാരവിചാരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പെട്ട് ഉഴലുന്ന ഒരു അവസ്ഥ. അതിനെ നമ്മുക്ക് എന്ത് വിളിക്കാം?

ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കല്‍ എന്നോ? അതോ അത് മാത്രമാണോ ജീവിതം? കാരണം മറ്റു രണ്ടവസ്ഥകളും നൈമിഷികങ്ങളാണ്. ഒരാളുടെ ജനനം നമുക്ക് ആഹ്ലാദിക്കാന്‍ വഴി തുറക്കുന്നുവെങ്കില്‍ മരണം നമ്മെ കരയിപ്പിക്കുന്നു.

ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഈ ഭൂമിയില്‍ ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കുകയാണു എന്റെ ജന്മം. ജീവിതത്തോട് ഒട്ടി നില്‍ക്കുന്ന വേറൊരു വാക്കാണ്‌ മടുപ്പ്.

എത്രയോ തവണ ഞാന്‍ കേട്ട, അതല്ലെങ്ങില്‍ ഞാന്‍ തന്നെ പലപ്പോഴും എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ഒരു വാക്ക്.

ജീവിതം മടുത്തു തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം, പറയുന്നതെല്ലാം, കേള്‍ക്കുന്നതെല്ലാം ഒരു പക്ഷെ അനുഭവിക്കുന്നതെല്ലാം വെറും യാന്ത്രികമായി പോകും. ജീവിതം മടുത്തു തുടങ്ങിയോ എന്ന് ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ സമയത്തെല്ലാം ദൈവം എനിക്കൊരു വഴി കാട്ടി തരും. അതൊരു പക്ഷെ ജീവിതം ആസ്വദിക്കുന്നവരുടെതാകാം. അതല്ലെങ്ങില്‍ എന്നേക്കാള്‍ ജീവിതത്തോട് മടുപ്പ് തോന്നിയവരോ വെറുപ്പ്‌ തോന്നിയവരോ ആകാം. അത് രണ്ടും എന്നെ സംബ്ബന്ധിചിടത്തോളം ഓരോ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.

ഇപ്പോള്‍ 'മടുപ്പ്' എന്റെ ജീവിതത്തോട് അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അത് കയറി വന്നു എന്നെ മുരുക്കിവരിയുന്നതിനു മുന്പ് എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടണം. അതേ... ജീവിതത്തിന്റെ മടുപ്പില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടാന്‍, ഒന്ന് ആസ്വദിക്കാന്‍ എനിക്കൊരു break അത്യാവശ്യമാണ്.

കൂടുതല്‍ ഊര്‍ജ്ജസ്വലനായി തിരിച്ചുവരാന്‍, കൂടുതല്‍ ചിന്തകളും അനുഭവങ്ങളും അറിവുകളും ആര്‍ജ്ജിക്കുവാന്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു ഇടവേള ഒഴിച്ചുകൂടാന്‍ കഴിയാതെ വന്നിരിക്കുന്നു.

അതേ ..ഒരു ഇടവേള... Just an Interval !!!

My Day

Great Day!!!
After a long journey, you guys will never believe it ; I took 18 hours to reach to my family.
Eager to see my sweet baby.
Yes, as I expected she was waiting for me.
I still wonder!!! I was missing her for more than 3 -4 weeks, and I guess she too.

But she recognized me, quickly. Just a matter of 1-2 minutes.

Within that she became my own.

The surprising factor is that she hesitated to go to others when I am around her.

Oh God, You are Great !!!

ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഒരുപാടു നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം ഞാന്‍ എന്‍റെ പ്രണയിനിയെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.
എവിടെയായിരുന്നു നീ ?
ഇത്രയും കാലം എന്‍റെ കണ്‍വെട്ടത്തു നിന്നും മറഞ്ഞിരിക്കുവാന്‍ എങ്ങിനെ കഴിഞ്ഞു നിനക്ക്?
എന്‍റെ ഇത്രയും കാലത്തെ ജീവിതത്തിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ഇത്രത്തോളം ആഹ്ലാദിച്ച നിമിഷങ്ങള്‍ ഇല്ല.
അത് നിനക്ക് അറിയാമായിരുന്നില്ലേ?

നിന്‍റെ അകല്‍ച്ച ..കാലം കഴിയുന്തോറും ഉള്ള നിന്‍റെ വേര്‍പാട്...
എന്തിനായിരുന്നു ഇതെല്ലം?
ഞാന്‍ സന്തോഷിച്ചപ്പോഴും ദുഖിച്ചപ്പോഴും നിന്‍റെ സാമീപ്യം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നവനല്ലേ ഈ ഞാന്‍?
എന്നിട്ടും....ഒന്നും മിണ്ടാതെ.. ഒന്നും പറയാതെ...
ഇത്രയും കാലം എന്നില്‍ നിന്നും ഒളിച്ചിരുന്നതെന്തിനാണ്?

അവസാനം നിന്നെ മറന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും എന്‍റെ മുന്പില്‍ വന്നുനിന്നതെന്തിനാണു?
എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള പ്രണയം ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ എന്ന് അറിയുവാനോ?
എങ്കില്‍ അറിഞ്ഞോളൂ ...
എനിക്ക് പ്രണയമാണ്.
അതെ ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു....
വീണ്ടും....

എനിക്ക് പ്രണയമാണ്.
എന്നെ പലപ്പോഴും എനിക്ക് എന്നെതന്നെ മനസിലാക്കി തന്ന ...
എന്‍റെ.....എന്‍റെ ..മൗനത്തെ...
അതെ ഞാന്‍ പ്രണയിക്കുന്നു ....
എന്‍റെ നിശബ്ദതയെ...എന്‍റെ മൗനത്തെ...

ഇന്ന് രണ്ടായിരത്തി ഒന്പതമാണ്ടിലെ ഓഗസ്റ്റ്‌ മാസത്തിലെ ഒന്നാം ദിവസം.
ഒരാഴ്ചയിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തി എന്റെ വീട്ടുകാരോടൊപ്പം സന്തോഷം പങ്കിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം.
സമയം രാത്രി 8.45. ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകളില്‍ കാണുന്ന ഒരു breaking news ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ ഞെട്ടിച്ചു.
ചിരിച്ചു കളിച്ചു ഇരിക്കുകയായിരുന്ന എല്ലാവരും കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് സ്തബ്ധരായി പോയി. സന്തോഷം മാത്രം കണ്ടിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഇപ്പോള്‍ ദുഃഖം മാത്രം.
ദുഃഖത്തില്‍ നിന്നും തിരിച്ചു വരുവാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാവരോടൊപ്പം ഞാനും മനസിലാക്കുന്നു...... ഒരു സമൂഹം മുഴുവന്‍ അനാഥരായിരിക്കുന്നു എന്ന അപ്രിയ സത്യം!!!
അതെ ഞാനുള്‍പ്പെടെ ഉള്ള തലമുറയ്ക്ക് സ്വയം മാതൃകയായി ജീവിച്ചു കാണിച്ചു തന്ന ഒരു ആത്മീയ നേതാവ് ഈ ലോകത്തോട്‌ വിട വാങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഒരാളോടും ഒന്നും പറയാതെ, ആര്‍ക്കും ഒരു സൂചന പോലും നല്‍കാതെ ഞങ്ങളെ എല്ലാം അനാഥരാക്കി പോയി കഴിഞ്ഞു.
അതെ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം തങ്ങള്‍ , പാണക്കാട് സയ്യിദ്‌ മുഹമ്മദാലി ശിഹാബ്‌ തങ്ങള്‍ .

മലപ്പുറത്തെ ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ തങ്ങള്‍ വെറുമൊരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവായിരുന്നില്ല. ജാതി മത ഭേദമന്യേ ഒരു ആത്മീയ നേതാവായിരുന്നു.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവിനപ്പുറം സ്നേഹ സമ്പന്നനായ ഒരു ആത്മീയാചാരന്യും വഴിക്കാട്ടിയും ആയിരുന്ന തങ്ങളുപ്പാപ്പാ ഈ ലോകത്തോട്‌ വിട വാങ്ങി അന്ത്യ വിശ്രമം കൊള്ളുമ്പോള്‍ ഒരു സമുദായതിനുപരി, ഒരു സമൂഹത്തിന്‍റെ അനാഥത്വം കൂടി ഈ ലോകത്തിനു കാണേണ്ടി വരും.
ഞാന്‍ എന്തെഴുതിയാലും അതൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഒരു ഭാഗം പോലും ആകില്ല. കാരണം അത്രക്കും നീണ്ടു പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു നിക്കുന്ന ഒരു മഹാ ആചാര്യനാണ് തങ്ങള്‍.

ഞാന്‍ ഉള്‍പ്പെടെ ഉള്ള ഒരു തലമുറയുടെ മുഴുവന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനകളും അങ്ങേക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടാകും. വളര്‍ന്നു വരുന്ന അടുത്ത തലമുറയോട് ഞങ്ങള്‍ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും അങ്ങയുടെ ജീവിത കഥ. ഒരു മാര്‍ഗമായി , ഒരു വഴിക്കാട്ടിയായി അങ്ങ് ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും. തീര്‍ച്ച.

ഒരു കഥ

ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ 'സ്വര്‍ഗത്തില്‍ പോണം, സ്വര്‍ഗത്തില്‍ പോണം ' എന്ന ചിന്തയുമായി ജീവിച്ച ഒരാളുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം തന്‍ മരിച്ചതായും ഒരു മാലാഖ വന്നു തന്നെ കാഴ്ചകള്‍ കാണാന്‍ കൂട്ടികൊണ്ടുപോകുന്നതായും അയാള്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു....മനോഹരമായ മലനിരകള്‍ ! ഹരിതാഭമായ പുലപരപ്പുകള്‍! പൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞ താഴ്വരകള്‍! നീലാകാശത്തിന്റെ ചാരുത! ....അങ്ങിനെ എല്ലാം കണ്ടു അയാള്‍ മതിമറന്നു. കുട്ടികളുടെ കളിചിരികള്‍...നുരഞ്ഞുപതഞ്ഞ് ഒഴുകുന്ന അരുവികള്‍...പറവകളുടെ സംഗീതം ....കരുണയുള്ള ആളുകള്‍...എങ്ങും സന്തോഷം തന്നെ.
"എത്ര മനോഹരം! ഇത് സ്വര്‍ഗം തന്നെ...." ആശ്ചര്യത്തോടെ അയാള്‍ പറഞ്ഞു.
"അല്ല! ഇത് സ്വര്‍ഗമല്ല!" മാലാഖ പറഞ്ഞു : " നീ ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ച അതെ ഭുമി!"
അതെ, കണ്ണുണ്ടായിട്ടും മനോഹരമായതൊന്നും കാണാതെ, കാതുണ്ടായിട്ടും ഇമ്ബമുല്ലതോന്നും കേള്‍ക്കാതെ ....ചുരുക്കത്തില്‍ , പന്ചെന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സുമുണ്ടായിട്ടും നല്ലതൊന്നും അനുഭവിക്കാതെ , ആസ്വതിക്കാതെ മറ്റെവിടെയോ ഉള്ളതെന്ന് കരുതിയ സ്വര്‍ഗം തേടിപ്പോയ ഒരാള്‍!
നമ്മില്‍ പലരും ആ കഥാപാത്രത്തെ പോലെയല്ലേ?

Ente Kurippukal

മടുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു ഈ ജീവിതം.
വെട്ടിപിടിക്കാന്‍ വേണ്ടി വന്നിട്ട് പയ്യെ പയ്യെ നില്‍ക്കുന്ന കാലിലെ മണ്ണ് പോലും ഒലിച്ചു പോകുന്നതു വല്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥയാണ്.

വെറുപ്പിന്റെയും, വിധ്വേഷതിന്റെയും, അവഗണനയുടെയും, വിരഹത്തിന്റെയും പലിശയുടെയും കരാളഹസ്തങ്ങള്‍ എന്റെ നേരെ നീണ്ടു നീണ്ടു വരുമ്പോള്‍ അതില്‍ നിന്നെല്ലാം ഓടി ഓടി തളര്‍ന്നു പോകുന്നു ഞാന്‍. ഇതില്‍ നിന്നെല്ലാം ഒളിക്കാന്‍ എനിക്കൊരു ഒളിത്താവളം പോലും ഇല്ലല്ലോ.

മനസ്സുകൊണ്ട് എല്ലാവരുടെയും നന്മ മാത്രമെ ആഗ്രഹിച്ചിറ്റൊള്ളൂ. പക്ഷെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് നന്മ കിട്ടുന്നതോടൊപ്പം എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഓരോ മുള്ളുകള്‍ വന്നു കയറി എന്റെ ശരീരമാകെ കുത്തി മുറിവേല്‍പ്പിക്കുന്നു.

എല്ലാവരെയും മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു ഒരു പരിധി വരെ എനിക്കതിനു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ആരും എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല ; ഒന്നോ രണ്ടോ പേരൊഴികെ.
ആശ്വസിപ്പിക്കാനും സമാധാനിപ്പിക്കാനും ഈ ലോകത്ത് ഒരുപാട് പേരുണ്ട്. പക്ഷെ സഹായിക്കാന് ‍വളരെ ചുരുക്കം പേരു മാത്രമെ കാണൂ എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു കാലത്തിലൂടെയാണ് ഞാന്‍ പോയി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അങ്ങിനെയുള്ള ഈ ലോകത്ത് എന്റെ ജീവിതം ഞാന്‍ തന്നെ ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കണമല്ലോ. ആ ഒരു കാരണം കൊണ്ടു മാത്രമാണ് ഞാന്‍ ജീവിക്കുന്നത്. അല്ലെങ്ങില്‍ കാശ് കൊടുത്തു ആരോടെന്ങിലും നമ്മുടെ ജീവിതം ഒന്നു ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ പറയാമായിരുന്നു.

ഒരു 28 വയസ്സുകാരന്‍ ചുമക്കുന്ന ഭാരത്തിനു ഒരു പരിധിയുണ്ട്. ഞാനിപ്പോള്‍ ആ പരിധിയും ലംഘിക്കുന്നു. ഞാനായിട്ട്‌ ലംഘിച്ച ഒരുപാട് ഇനങ്ങളില്‍ ഇതും കിടക്കെട്ടെ ഒരു ഭംഗിക്ക്.

ഞാന്‍ സുബിന്‍ .
സുബിന്‍ അഹമ്മദ് വെങ്കിട്ട മുഹമ്മദ് - അതാണ് എന്‍റെ പരിപൂര്‍ണമായ നാമം.
ജനിച്ചതും വളര്‍ന്നതും എല്ലാം ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട് എന്നറിയപ്പെടുന്ന കേരളത്തിലെ മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ പെരിന്തല്‍മണ്ണ എന്ന ദേശത്ത്.
10 December 1980 ആണ് എന്‍റെ ജന്മം. ഇരുപത്തി എട്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എത്തി പെട്ടത് മെട്രോ സിറ്റി എന്നറിയപ്പെടുന്ന കൊച്ചിയില്‍.
അതിനിടക്ക് പല സ്ഥലത്തും അലഞ്ഞു. നിധി തേടി അല്ല.
എന്‍റെയും എന്‍റെ കുടുംബത്തിന്‍റെയും ജീവിതം പച്ച പിടിപ്പിക്കാന്‍. എന്നിട്ടോ ?
ബാംഗ്ലൂര്‍ , ഹൈദരാബാദ് വഴി ദുബായിലേക്ക്. അവിടെനിന്നും ഇതാ ഇപ്പോള്‍ കൊച്ചിയില്‍.
എന്നെ അറിയാന്‍ , എന്‍റെ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകള്‍ അറിയുവാന്‍ , എന്നെ മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ ....
നിങ്ങളുടെ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍ എന്നോടൊപ്പം പങ്കു വെക്കുവിന്‍ .

My Love

My Expectations..